ما ز احوال خود غافلیم ، ساقیا تو بیا مرحمی از جنس شراب آر تا ندانم که نمیدانم ، بس سیراب شراب گردم که دیگر ندانم فرق دانستن و ...

بیا و می بزن ، همچو من پیمانه ای در می بزن ، نی بزن همچو من پیمانه ای دیگر بزن ، شعر نو بگو ، حلقه ای دیگر بزن ، ز تار و تنبور گوشه ای دیگر بزن .

شور مزن  ، شور مزن ، همچو من کوبه ای از د ِ یر مزن.

الفتی حقانه بگیر، لعبتی مستانه شو ، نافه ای تازه مزن...

در روزگاران دور (هر چند نه چند دور بل نا خوشی دور مینمایاندش )آرامش هدیه ای بی مثال بود از بیداری در نقطه عطف صبح ٬ در لحظه ای که بلبلان سرمست از تبلور خورشید زمان آواز دلدادگی سر میدادند ٬ خوب یادم هست که هر بار سر خوشتر از قبل سر میدادند . بهار بود مثل امروز . چه کسی میداند این مدت چه گذشت؟

دیروز بارون اومد و دوباره کلی بوی خاک ٬ خنده داره ولی واقعا بوی پیچ هم میومد.کسی نخنده اگه میخونه ولی همون بوی آشنا و یگانه ٬ همون تلاقی ها همون شادی مضاعف سر زده از لحظه های ناب و فراموش نشدنی.

زندگی با ما آدما چه بازیایی که نمیکنه. از کجا تا نا کجاها که نمیبره.!!!

دل ودماغ ندارم دیگه مثل قدیما حوصله هم ندارم .

آمدنم بهر چه بود ؟ آمدنت بهر چه بود ؟ این همه رنج و عذاب بهر چه بود ؟ این همه سر در گمی این همه ...

میشد از پنجره ی اتاقش قل خورد و رفت تو اون روزای بهاری پارسال ٬ نه که الان بهاره و فقط به خاطر بوی خاک و پیچ و بارون نه ٬ بس که پنجره ی اتاقش به اتاق یه دوست قدیمی که بعدها اسرار داشت دشمن باشه راه داشت . همون دوستی که اون موقع ها بهش میگفتم مهمون.

جای هیشکی خالی نباشه که دلم اون موقع تنهایی میخواست. به یاد نوشتها ی سال پیش افتادم و نئشگی. با دوستم رفتیم سراغ غصه ی نئشگی و شاهزاده ی غصه ها.

بین زمین و آسمون ٬ معلق تو هوا ساعتی رو گذروندم که نفهمیدم دارم میگذرونم٬  نه که چون الان بهاره یا که بوی خاک و پیچ و بارون داره نه بس که علفش خوب بود.

دیگه یادمم نمیفته که همسایه دارم بس که همسایه دوست نداشت یادم بیفته. حالا نه همسایه دارم نه مهمون نه دوست آخه بس که " انگار تمام عاشقان دنیا تکراری بی وقفه اند" .

"سیل میبارد انگار از راه روِ ٬ چشمان مردم ٬ همه طلب دارند انگار سیری دل خوش مثقالی عشق.دایه ی عاشقی سر میدهیم و دعوی عشق داریم ٬ ولی نه انگار که هر یک چند دل ساده را بشکسته ایم؟غم میبارد انگار از آسمان چشم مردم ٬ همه طلب دارند سیری دل خوش مثقالی عشق."

سلام بی سلام . خدافظیم نداریم.

میبینی انگار دنیای شما آدما همه ی هم و غمشو گذاشته دل بی تابِ ما عوضیا رو  غصه دار کنه  .  آسمون بس که دلگیره گنجیشکای تو ایوونم غصه دار میخونن . تو چشاشون میشه خوند که چطور دل کوچولوشون از دیدن ریخت مهیبت وکریهت متهوع شده.

 دلم میخاد هیشکی رو نبینم بس که دیدم و ندیدمشون . بس که همه رفتن و اومدن که باز برن . کاش که لا اقل عین آدم برن . میدونی بعد چند وقت اومدم دوباره آپ کنم؟

آره از آخرین مردگی . اره همون اولین مرگ نامه. همون بوی کافور و سفید آب . از همون وقتی که یادمه  که نمیدونستم دارم پوست میندازم . نمیدونستم دارم باسه رفتن پوست میندازم . داشتم پوسته ی کثیف و سخیفِ انسان بودن و دور مینداختم تا دوباره پوست کلفت شم تو عین همه بودن تو عین آدم بودن.

به نظر تو حالا پوست کلفت شدم ؟  فکر میکنی حالا باسه تنهایی مردن آماده شدم ؟  باسه تنها موندن چطور؟

خیلی خوبه که یکی ندونه خوبی چیه؟ بدی کدومه ؟ مگه نه؟

خیلی خوبه که یکی یادش بره راست گفتن بد بودنِ یا خوب بودن؟مگه نه؟

عاشق شدن.. دزدی نکردن.. سلام کردن.. یا هزار تا کار بد و زشت و قبیه دیگه کردن و کارای خوب خوب نکردن.

تو میدونی خوب چیه بد کدومه؟ تو میدونی زشت چیه زیبا کدومه؟تو میدونی من دارم پوست میندازم یا دارم دیوونه میشم ؟ یا شایدم دارم سخافت بالقوه ی خدادادی و ذاتیم و بیدار میکنم تا که بیزاری چشمام شروع کنن به درخشیدن و به تلالو . بیزاریم از آدم بودن از سعی کردن باسه خوب بودن و بد نبودن. بیزاریم از فهمیدن و نفهمیدن .فهمیدن قشنگیه احساس سرخ بودن  و نفهمیدن سرخی خدادادی وجود آدامایی که ایمان داشتم ذاتی سرخ به سرخیه لاله ی وحشی دارن . نفهمیدن سرخی این غروب دلگیر که هر لحظه اش از لحظه های قبلش برام عزیزتره.

دلم حاله ی مهتابِ شبای گرم و تنهای تابستون و میخواد . دلم ابرای سیاه و سفید آسمونِ خدا رو میخواد  اینجا تو این شهر و تو این دل عادتی به سخافت انسان بودن و به سخاوت تنها بودن . 

دعا  دعا دعا به در گاه باریتعالا دعا شاید که روزی نظری از سر لطف .

دعا جزء کار بدا که نبود ایشالا؟ بود؟

صدای پا که به آهستگی در حرکت بود نزدیک شد نزدیک و نزدیکتر،تمام پله ها رو طی کرد . خدایا خواهش میکنم خودش باشه خواهش میکنم. تمانا میکنم صدا همین جا قطع شه و بعد هم صدای زنگ در. این انتظار تمام اعضای بدنم رو مستحیل کرده ، تسلیم کرده . اگه صدای زنگ بیاد میتونه خودش باشه ، میتونه میتونه قشنگترین لحظه ی زندگی باشه . میتونه نمود آرامش باشه و لذت .

بجان مشتاق روی توست حافظ                ترا در حال مشتاقان نظر باد

شب ها روز و روز ها شب شدن به امید شنیدن این صدای پا . این نور امید و این پرتو تجلی. قدرت ندارم از جام بلند شم ، پاهام یخ زده  ، اگه رمقی باشه برای لحظه ایه که صدای زنگ در آد.

کاش خودش باشه ، ای کاش.